Ferðasaga.

Dagbók Marínu Baldursdóttur úr Bændaferð

til Norðurlandanna vorið 1967.

 

Vorið 1967 fóru Marína og Sigurður í bændaferð til Norðurlanda á vegum Búnaðarfélags Íslands.

Mig minnir að synir þeirra  gæfu þeim þessa ferð og ætti að vera afmælisgjöf fram í tímann .

 Sigurður varð 70 ára 26.jan. 1969 og Marína varð 60 ára. 20. okt.1968.

 En þetta kann að vera misminni. Engu að síður fróðlegt fyrir okkur nú að lesa þetta.

.

 

Sunnudaginn 11. júní 1967 var lagt upp í Norðurlandaferð, hópferð, sem Búnaðarfélag Íslands stendur fyrir.

Fórum frá Lundarbrekku kl. hálf ellefu að morgni, komum við á kjörstað sveitarinnar og kusum, svo til Akureyrar, og kl. hálf fjögur stigum við hjón í fyrsta sinn í flugvél og vorum eftir klukkutíma komin til Reykjavíkur. Með okkur voru Höskuldur og Pálína á Bólstað og í flugvélinni voru gömul hjón úr Svarfaðardal, sem ætluðu í þessa sömu ferð, en annars vitum við ekki um aðra þátttakendur ferðarinnar.

Við gistum nú hjá góðum hjónum, Ólafi Hjálmarssyni og Ragnheiði Guðmundsdóttur Rauðalæk 49. Þau eru tengd Höskuldi og Pálínu.

Mánudagur 12.júní

Verið um kyrrt í Reykjavík, talað við kunningja í síma. Haukur Harðarson sótti okkur. Hjá honum sáum við sjónvarp í fyrsta sinn. Drukkum kvöldkaffi, að endingu

keyrði hann okkur um bæinn, sýndi mér Útvarpshúsið og Skúlagötuna, sem Jón Múli fer um á hverjum morgni þegar hann býður okkur góðan dag og býður

okkur velkomin á fætur. Haukur hafði stefnt til sín Káradætrum svo við fengjum að sjá þær.

 Þriðjudagur 13.júní

Farið frá Keflavíkurflugvelli kl 9. komið til Stafangurs 20 mín yfir eitt og þá var klukkunni flýtt um klukkutíma. Fyrst vorum við keyrð í rútum og sýndir helstu staðir í borginni. Dómkirkja Stafangurs er mjög gömul eða síðan 1125, úr höggnu grjóti. Ógurlega stór predikunarstóll, myndskreyttur, ekki alveg jafn gamall og kirkjan,

ekki bekkir, en stólar í kirkjunni sem eru fastir saman. Sætin eru riðuð úr tágum. Gengið um í nágrenni kirkjunnar. Þar er minnismerki um Arna Garborg skáld,  virðist vera úr grjóti. Minnismerkið er nálægt Bredarvatni.Síðan var drukkið kaffi og allir áttu að vera komnir í rúturnar kl. 15 mín fyrir kl. 5. Þá var ekið um Jaðarinn, sem er mjög þétt byggð á og allt mjög snyrtilegt. Síðan ekið til Tryggheim æskulýðsskóla, en þar verður gist næstu 3 nætur.

Veðrið í dag alveg óviðjafnanlega gott, sól  og hiti. Í flugvélinni var mjög gott að vera. Þar fengum við hádegismat, sem var kraftsúpa og fiskréttur, ábætir, rauðvín og kaffi á eftir. Frá Tryggheimskóla fórum við á tveimur rútum til að borða kvöldmat á Grandhótel, hálftíma akstur. Kvöldmaturinn var soðið kál og aðeins kjötbitar og kartöflur. Á eftir kaffi með rúllutertusneið og rjómafroðu á. Á heimleiðinni sagði Soffía skrýtlur í bílnum . Ein var svo fyndin að ég má til með að skrifa hana hér. Hulda Garborg, kona Árna Garborg, var skáld eins og hann og einu sinni var hún á ferð á Jaðrinum, kom þá yfir hana skálda andinn, en hún hafði ekkert blað til að skrifa á. Hún fer þá til bónda sem var að slá þar stutt frá og spyr hvort hann hafi nokkurt blað.. " Nei, því miður, en frúin gæti kannski notað grastopp?"

Þegar komið var aftur í skólann sem á að gista í komu allir saman í  einum sal og Agnar fararstjóri talaði nokkur orð til ferðafélaganna og mæltist til að Jón Tryggvason Húnvetningur og söngstjóri léti syngja nokkur lög sameiginlega, ef á þyrfti að halda að syngja seinna, þá væri gott að hafa aðeins æft sig.

Það voru sungin þrjú lög. Að endingu sagði hann að allir ættu að mæta hálf átta til morgunverðar í fyrramálið hér í næsta húsi og hálf níu á að leggja út á lífið, ef menn standa sig ekki að mæta stundvíslega verða þeir skildir eftir.

Miðvikudagur 14.júní.

Í morgun borðuðum við morgunmat kl hálf átta, fórum héðan hálf níu og það var keyrt til Kvernelands verksmiðjanna. Forstjóri tók á móti hópnum og það var sagt frá Kverneland, manninum sem setti þarna fyrst upp smiðju og þar var allt unnið með höndum og gamla smiðjan stendur enn og hans gömlu verkfæri eru geymd í henni og alls konar tengur, þar á meðal tanntengur sem hann smíðaði og dró tennur með. Nú eru þarna orðin gríðar stór verksmiðjuhús sem við vorum leidd um.

Þar eru smíðaðir plógar, herfi og heygafflar. Þarna í kring eru hús verkamannanna. Þegar við vorum búin að fara þarna um allt fengum við hádegismat í sal sem tilheyrir Verksmiðjunni og þegar einhver úr verksmiðjuhverfinu þarf að halda veislu, þá fá þeir ókeypis húsnæði þarna. Forstjórinn sjálfur ætlar að hafa fermingarveislu þar á næsta sunnudag. Þarna fengum við einhvers konar pylsur og grænmeti, öl og kaffi. Síðan var  ekið að sumarbústað Árna Garborg og gröfum þeirra hjóna, þau eru greftruð í garðinum hjá sumarbústaðnum. Við sáum inn um gluggana gömlu húsgögnin þeirra, þetta er einskonar minjasafn.

Á þessari leið sáum við fé, bæði svarthöfða og seviot. Þar á eftir var farið með okkur á eins konar "Keldur " Noregs. Þar í stíum voru ær með lömb sem eitthvað var að vegna vöntunar og þar rannsaka þeir hvað það er sem vantar. Því næst var farið með okkur á bóndabæ sem var með nýjum byggingum. Hafði brunnið þar fyrir tveimur-þremur árum. Þeir höfðu tal af bóndanum. Kýrnar eru um 50  og svo kálfar og geldneyti. Kýrnytin 5800 kg og um 4% feit. Hann var ekki viss um að hann setti kýrnar út í sumar. Þær voru stórar og feitar og flestar rauðar, sumar hvítskellóttar.

Við vorum boðin í kvöldmat kl. 6 í Bændahöll Rogalands í Stafangri á vegum bændasamtakanna þar. Þar var búnaðarmálastjóri Rogalands og fleiri norskir búnaðarfrömuðir. Það var setið hálfan þriðja tíma undir borðum í mjög góðum sætum og mikið borðað. Fyrst súpa, svo svínakótelettur og grænmeti.

Þá ís og síðan kaffi.   Þarna voru ýmsar fyrirspurnir um afkomu bænda  í þessu fylki og mjólkurverð, styrki frá ríkinu til bygginga og ræktunar.

Kl. 9 var okkur svo ekið heim í Tryggheim, en það eru alltaf 2 rútur í förum með okkur. Í dag fengum við ávísunum skipt í norska peninga. Veðrið hefur verið dásamlegt í dag, sól og hiti og Norðmenn segja að við höfum komið með góða veðrið til þeirra, því undanfarið hefur verið kalt, en gróður er samt mjög mikið á undan hér, því sem er heima á Íslandi.

Fimmtudagur 15. júní.

Veðrið ögn þungbúið í morgun en birti og  gerði sól þegar kom fram á, en hér virðist alltaf mistur út við sjóndeildarhring. Lagt af stað í rútunni kl. 8 ½, farið fyrst og skoðað tilraunabú. Fyrst grasræktina og síðan svínabú þar sem svínin eru tekin inn tveggja mánaða og alin þar til þau hafa fengið 90  pund þá er þeim slátrað.

 Eftir að hafa skoðað þetta tilraunabú borðuðum við hádegismatinn á Klepp. Á dagskránni var að skoða minkabú  en menn létu sér nægja að sjá  þau úr bílunum, minkarnir ekki svo vinsælir. Eftir hádegi var farið heim á bóndabæ til þess bóndans sem hefur mest land í Rogalandi, eða 130 hektara. Bóndinn heitir Kristján Osland og er oddviti. Þar var mjög myndarlegt. Fyrst skoðuðum við umhverfið, gengum upp á hæðir í kring og þar er víðsýnt. Síðan fór hann með okkur í gegnum skógarsvæði með margs konar trjágróðri. Þegar komið var heim í garðinn hjá húsinu var konan og þrír synir hjóna búin að bera út  glös og könnur og þar voru okkur bornir gosdrykkir eins og hver vildi. Þar voru tæmdar margar flöskur, veðrið var dásamlegt og það er unaðslegt þarna heima  við, allt gegn snyrtilegt og alls konar blóm og trjágróður í garðinum. Við konur fengum að koma inn í húsið svo að við fengum að sjá norskt sveitaheimili, en Soffía fararstjóri sagði að þetta væri með betri heimilum. Þau eru ekki öll svo flott. Þegar við kvöddum Osland var ekið í skóla sem er samsvarandi bændaskólum hér á landi. Þarna var drukkið í leikfimisal skólans, sem er glæsilegur. Þegar búið var að skoða  þarna nágrenni var ekið heim í Tryggheim. Þá var haft fataskipti og konur sem höfðu með sér íslenska búninginn fóru í hann, en þær voru 7 talsins. Kl 6 mættum við í Orre Samfundshus þar sem við fengum mat  hjá Vestlandske Mjölkesentral og Rogaland Mejerilav. Á eftir máltíðinni var skemmtun hjá ungmennafélagi Rogaland. Það var spilað á Harðangursfiðlu, dansaðir þjóðdansar, 7 pör. Sýndar skuggamyndir, viðeigandi þakkarræður, almennur dans. Á meðan verið var að sýna myndirnar var borið fram kaffi handa öllum. Ég held að það hafi verið konur byggðarlagsins sem sáu um veitingarnar. Þetta var mjög ánægjulegt kvöld og kl. áreiðanlega orðin 12 þegar við komum hér heim á Tryggheim og nú er þetta síðasta nóttin okkar hér. Það er dimmt eins og komið sé fram í ágúst. Ég gleymdi að geta þess að eitt af skemmtiatriðunum var að raða blómum í vasa. Það hefur verið starfsíþrótt hér að raða blómum í vasa og hér gerði það ein sem hafði unnið 6 sinnum í því.

Föstudagur 16. júní.

Í dag fórum við frá Tryggheim og til Kristjánssand. Það eru víst um 300 km, leiðin hrikaleg, farið utan í fjallshlíðum og þar sem vegurinn er höggvinn í klettaveggina og sums staðar göng, á einum stað 300 m, en það er hægt að fara með ströndinni líka en þetta er ævintýralegra. Hádegismatinn borðuðum við kl. 3 í Lyngdals

Jordbruksskule, fengum ekkert kaffi á eftir og vorum þyrst og sveitt, veðrið steikjandi sólskin. Það er skógræktarstöð skammt frá skólanum, hana skoðuðum við,

Síðan aftur að skólanum, þar spilaði barnalúðrasveit 3 lög fyrir okkur. Síðan var haldið áfram til Kristjánssand.. Það gekk í nokkru þófi að koma okkur fyrir, þurftum að vera á þremur stöðum, borðuðum hér kvöldmat á hóteli og höfum ekki bragðað kaffi síðan í morgun og höfum lítið fengið af gosdrykkjum og vatnið er ekki gott, en veðrið er dásamlegt. Við erum á Hótel Astoria og þar er meiningin að vera í tvær nætur.

Laugardagur 17. júní

Nú fallast mér hálfgert hendur við að skrifa, því í kvöld í skilnaðar hófi við íslensku, norsku fararstjórana okkar, las Jón í Villingadal upp ferðasögu sem hann hafði samið. En norsku fararstjórarnir eru íslenskir, það eru Soffía Ásgrímsdóttir og Magnús, ungur námsmaður úr Vestmannaeyjum og kona hans, þau hafa verið með okkur alla dagana og Soffía hefur sannarlega gert allt sem unnt hefur verið að gera fyrir okkur. Sem þakklætisvott fékk hún blómvönd frá konunum, en sútaða og klippta gæru frá Búnaðarfélaginu. Ég man ekki hvort ég hefi getið þess að það er annað hvort íslenski fáninn eða gæra , sem gefið er í þakklætisskyni fyrir góðar móttökur. Veðrið er framúrskarandi í dag eins og hina dagana. Fyrst í morgun fórum við að skoða dómkirkjuna í Kristjánssand, hún er 700 ára gömul.

Síðan fórum við í trjáviðarverkssmiðju þar sem krossspónn og spónaplötur er framleitt og margs konar efniviður. En Soffía hefur látið keyra okkur sitt á hvað svo við getum séð sem flest, t. d. fórum við í náttúrugarðinn í dag sem gerður er fyrir löngu af Vigeland. Þegar hann var gerður voru það hermenn sem unnu verkið en Vigeland rak þá áfram með svipum á hesti. Þetta er mjög fallegur staður. Með tjörn og fuglum, svönum og öndum og þar sitja konur gjarnan með prjóna  í fríum og hafa  börn sín með sér. Í miðdegi vorum við í boði búnaðarsamtaka Suðurlands. Þar fengum við dásamlegt kalt borð, ís og kaffi. Þar voru skemmtiatriði. Maður spilaði á Harðangursfiðlu, kona söng þjóðlagastemmu og par dansaði þjóðdansa úti á hlaði mjólkurstöðvarinnar. Á undan matnum vorum við leidd um stöðina, sem framleiðir bara mjólk og rjóma í kössum- 1/2 -1-og 2 lítra. Áður en við fórum í þetta boð fylgdi Soffía konum og körlum í búðir. Flestir keyptu eitthvað, sumar konur 2 kjóla, blússur, pils og minjagripi og kápur. Eitt sem Soffía sýndi okkur í dag var virki sem notað var þegar Tyrkir voru að herja, þá var það byggt. Þar er mjög gott útsýni, sumir lofthræddir að fara  þar upp. Nú er þetta síðasta kvöldið okkar í Noregi og sá tími sem við höfum verið þar verður okkur ógleymanlegur.

Náttúran, fólkið og viðtökur þess og veðurguðirnir hafa gert sitt til að þetta verður allt svo dásamlegt,- og svo hún Soffía. Kl hálf sex í fyrramálið þurfum við að leggja á sundið. Þetta er þjóðhátíðardagurinn okkar og fararstjórinn sendi skeyti heim og ég vona að það hafi verið lesið í útvarpinu. Í kvöld borðuðum við rækjur, heitan mat og ís og kaffi.

Sunnudagur 18. júní.

Frá Kristjánssand fórum við kl. 7 með skipi til Jótlands, veðrið dásamlegt, aldrei ský fyrir sól allan daginn, enginn sjóveikur. Hægt að kaupa smávegis um borð.

Þegar til Jótlands kom voru til staðar 2 rútur og leiðsögumaður. Þá var keyrt út á Jótlandsheiðar, farið á samkomustað og þar drukkið kaffi. Síðan keyrt á bændabýli. Þar tók bóndi á móti hópnum og í garði framan við húsið lýsti hann hvernig Jótland hefði orðið til. En nú sé það að lækka, hvort sem það á eftir að sökkva í sjó aftur. Það er mikill trjágarður þarna við húsið og rennislétt grasflöt framan við það. Það var ekki alltaf gott að heyra hvað sagt var fyrir hundgelti og seinna sáum við 2 hunda bundna  nærri húsinu. Á eftir þessu fræðsluerindi voru okkur boðnir  gosdrykkir. Síðan var farið að ganga um staðinn og skoða ræktunartilraunir, en konur höfðu það frjálst. Að endingu hýstum við kýrnar með fjósamanni. Á þessum bæ eru Jersey kýr , þær eru svartar og hvítar, mjög þykkvaxnar og stórar. Okkur sýndist að fjósamenn byggju uppi yfir fjósinu, réðum það af gluggatjöldum. Síðan ekið til Álaborgar og heim að hóteli, þar var allt vel skipulagt  og fljótlegt að koma mönnum til herbergja. Hér er mjög álitlegt að búa, sturta og fleiri þægindi fylgja herbergjunum. Kl. var 5 þegar við komum hingað.

Kl.  7 eigum við að mæta í mat og þá erum við búin að fara í sturtu og hafa fataskipti, svona er nú lúxus líf okkar nú, en það gæti orðið þreytandi til lengdar, gaman að prófa það.  Nú erum við búin að borða á fínu hóteli. Fyrst rækjur og alla vega í hlaupi, síðan svínatunga eða hanakambur (sennilega skinka-svínakambur) með brúnuðum kartöflum og fleiru. Þriðji réttur, ís með ávöxtum. Eintómir þjónar sem báru fram og aðrar eins aðfarir hefi ég ekki séð við þau störf.

 

Mánudagur 19. júní.

Eins og vant er lögðum við af stað kl hálf níu.í morgun. Fyrst var farið með okkur á stóran búgarð eða bændabýli.. Við konur fengum að skoða innan húss.

Þar var allt mjög vel pússað og frúin sýndi  okkur marga verðlaunagripi sem þau og tengdaforeldrar hennar hafa fengið í verðlaun á kýr. Karlmenn gengu út í haga

og litu á kýr. Þar var nythæsta kýrin í Danmörku, 11900 kg. Það eru 6 í heimili á þessum bæ , hjónin eiga tvö börn, bæði rétt trúlofuð og sonurinn er trésmiður, býr heima en stundar atvinnu annars staðar og vill ekki búa og það er óséð hvað verður um þennan garð,  því það er víst lærdómsmaður sem dóttirin er trúlofuð.

Verðlaunagripirnir voru fyrst úr silfri, en nú ??  Byggingastíllinn var eins og tíðkaðist, húsin byggð þannig að þau mynda  ferning  og autt svæði í miðjunni.

Frá þessum stað fórum við að gömlum herragarði, sem nú er orðinn skóli. Í húsinu er Riddarasalur og kringum húsið er síki og dásamlegur garður í kring með linditrjám í kring og öllu tilheyrandi gömlum sögum. Leiðsögumaðurinn með okkur í dag er formaður Heiðafélagsins . Hann fór með okkur í gamla kirkju sem er 700 ára gömul og límd úr steini og út úr henni voru grafhýsi og ég sá 3 kistur í einu þeirra en tóma steinkistu í öðru. Á dagskránni var að sýna okkur náttúrugarð sem er það eina óræktaða á Jótlandi og gróðurinn á heiðinni er aðallega beitilyng og sigurskúfur í kringum veginn. Á eftir heyrðum við að slöngur og froskar hefðu verið þarna en ekki sáum við það. En ég frétti að einn hefði séð frosk. Á eftir náttúrugarðinum komum við í kalknámu sem hætt var að vinna í fyrir 25 árum. Það var merkilegt að koma þar. Þar búa leðurblökur, en ekki sáum við þær. Ég man ekki hvar við borðuðum í dag, en það var á fínu hóteli í boði Heiðafélagsins.

Nú er Stína Gísla, sem túlkar hvað leiðsögumennirnir segja. Í gegnum Silkiborg ókum við í kvöld og skammt þar frá sagði Stína okkur að Kaj Munk hefði verið skotinn á veginum og að þar hefði verið sett upp minnismerki um hann, en við komum ekki auga á það. Það er nú ekið dálítið hart og maður sér nú ekki nema öðrum megin út úr bílnum í einu. Stína tók upp hjá sér að segja okkur þetta, hún spurði leiðsögumanninn um þetta en hann virtist ekkert vita. Nú í kvöld erum við í Árósum og það er víst með stærstu borgum Danaveldis. Lifum eins og fínt fólk á hótelum. En ekki höfum við fengið kaffi síðan morgunkaffið í morgun og gott hefði nú verið að fá molasopa. Það gerði einn skúr í dag sem gerði okkur ekkert til, hann stóð stutt.

Þriðjudagur 20.júní 

Lagt á stað kl hálf níu  eins og vant er og ekið til Landbrugsskole  Riskov. Þar tók á móti okkur skólastjórinn. Hann sagði frá því að þegar hann var fyrst beðinn að taka á móti þessum hópi hefði hann strax sagt nei vegna þess að þarna standa yfir miklar byggingaframkvæmdir. En svo þegar hann komst að því að það var Gísli Kristjánsson, skólabróðir hans og vinur, sem fór fram á þetta, þá gat hann ekki neitað. Og þarna er líka húsmæðraskóli og skólastjóri hans var líka þarna til móttöku og okkur konum var nú mál að koma á þannig stað. Eftir að hafa gengið um þessa skóla var  boðið kaffi í einum salnum og var það vel þegið. Þegar við komum í eldhús húsmæðraskólans var þar verið að baka, en ekki fengum við heimabakað með kaffinu. Þar voru tvær íslenskar stúlkur, tvíburar, frá Selfossi. Þær eru þarna á þriggja mánaða námsskeiði. Ég held að bændum hafi litist dálítið vel á að senda syni sína þangað til náms, að minnsta kosti voru þeir að gera fyrirspurnir um inntökuskilyrði. Áður en þessi staður var kvaddur voru gefnar tvær gærur til skólastjóranna sem þakklæti fyrir góðar móttökur. Síðan var ekið upp á hótel Himmelbjerget. Þar átti að borða hádegisverð. Að máltíð lokinni var gengið upp í útsýnisturninn. Þegar bílarnir voru að renna heim að hótelinu sagði Stína: " Látið ykkur ekki verða illt við, við erum komin upp". Þetta var fyndið, því maður hafði varla orðið var við nokkra brekku.. Útsýnið er eiginlega alltaf það sama, tré, blóm, tún og garðar, kál og kartöflur. Eftir ferðina í turninn var skipt í bílunum, konur fóru í annan, karlar í hinn, átti nú að skipta liði. Agnar ætlaði með bændur og uppgjafabændur, sem er dálítið af í ferðinni, til grasmjölsverksmiðju og fóðurblönduverkssmiðju, en Stína og Jóhann með konur yfir á Fjón á búgarð þar, en þar eru stærstu jarðir í Danmörku. Þar var nýbúið að breyta til og setja nýtísku innréttingu. Þarna voru margar samliggjandi stofur með mismunandi húsgögnum og úr einni þeirra (opið) út í garð og þar eru stólar  til að sitja í og láta fara vel um sig, en hvenær mega bændur vera að því?  Þarna fórum við í fjós og svínahús, þar var lyktin viðbjóðsleg, nefnilega hjá svínunum. Þarna skammt frá var japönsk sýning , en þar er ekkja ambassadors sem hefur verið í Japan og hún er búin að safna miklu af munum og setja upp þetta safn í gömlu prestshúsi . Þetta var í mörgum herbergjum, meira að segja hefur fjósið verið pússað upp fyrir það og í þessu húsi býr hún yfir sumarið, en er víst í Japan á vetrum. Þarna var gaman að koma. Þegar við kvöddum þennan stað var ekið til móts við bændurna og urðu konur reyndar aðeins á undan á ákvörðunarstað. Þegar hóparnir komu saman aftur var ekið í skætingi til gististaðar, sem er Windsor og Park hótel  í Odense á Fjóni.

Veðrið mjög gott eins og alltaf á okkur í þessari ferð. Við alltaf farin að hafa fataskipti á kvöldin áður en við mætum til kvöldverðar. Það voru bara karlmenn sem þjónuðu til borðs í kvöld.

Miðvikudagur 21. júní.

Kl. 8 ekið af stað í heimsókn á búgarð með svipuðu sniði og hinir fyrri sem maður hefur séð. Síðan ekið af stað áleiðis að Stórabelti ,þar sem farið er yfir á bílferju.

Þar fara yfir 1200 þúsund bílar yfir sólarhringinn, maður situr í bílunum á meðan þeir eru keyrðir inn í ferjuna, síðan fer maður  út og þá er eins og  maður sé á skipi, hægt að fá sér allavega mungát. Ferjan var 50 mín á leiðinni og svo þarf fólkið að vera komið í bílana 5 mín áður en komið er yfir,  þá er ekið á stað þegar ferjan er stönsuð. Við vorum fyrsti bíllinn um borð og fyrsti í land. Þá var ekið á fræræktarstöð, þar var gengið um frægeymslurnar og gróðurhúsin og þar voru mörg falleg blóm, að endingu veitt gos, vindlar og sígarettur. Gestgjafi fékk gæru að skilnaði.

Þá var farið í bílana og ekið til Kaupmannahafnar og þá hefðu nú sumir karlar viljað fara heim á morgun, en þá er nú samt margt nýtt eftir að sjá, en ósköp verður maður feginn að koma heim. Alltaf leikur við okkur veðrið. Nú fær maður ekki lengur nema morgunmat, en þarf sjálfur að sjá sér fyrir hinu. Hér í Danmörku 8 milljónir (ólæsilegt, sennilega íbúar). Á búgarðinum sem við komum á í dag kaupir bóndinn bara grísi og elur upp til slátrunar.

Fimmtudagur 22. júní.

Í morgun fórum við konur í stórt Magasin, eða búðir og vorum þar á rölti til hálf tólf. Sumar voru klárar en aðrar eins og asni við stabba og þar í flokki var ég.

Síðan fórum við og fengum okkur smávegis til að seðja okkur og kl. 2  fórum við á Landbúnaðarsýningu . Þar var margt að sjá og þar var líka dálítið lúalegt að rölta um þessi salarkynni. Við ætlum á skemmtistað í kvöld svo við nokkur fengum okkur bíl heim á hótel til að hvíla okkur fyrir kvöldið.

Búnaðarsýningin var á Bella Hou,  þar voru margir fallegir gripir. Í kvöld fórum við á mest eftirsótta skemmtistað Kaupmannahafnar, Lovi. Þar var búið að  kaupa kvöldmat handa hópnum. Þangað komum við á seinni tíma í 8 og komum heim kl. 12, en það er í lagi því við þurfum ekkert að ferðast á morgun. Það fóru ekki allir heim, sumir ætluðu að dansa. Það var stórmerkilegt að sjá alla þessa dansa og allar ljósaskreytingarnar og hljómsveitina á hreyfanlegum palli. Það var stórgaman að sjá þetta einu sinni, en ég held þreytandi á hverju kvöldi.

Föstudagur 23. júní

Gott veður og frjáls dagur. Fyrir hádegi fórum við Pálína í Marmarakirkjuna, hún er hér rétt á móti.. Ekki komumst við upp í turn, leist ekki árennilega á það. Kl. 1 var farið í Magasin, ég hefi áður lýst því og læt það því duga. Kl. 6 fórum við í heimsókn til Rúnu frá Sandhaugum, fengum þar kvöldmat, hamborgara (?) og kaffi á eftir, síðan sýndi hún okkur nágrenni sitt. Síðan heim aftur og þá fengum við aftur kaffi og brauð, að endingu fylgdi hún okkur heim á hótel. Það var gott að koma til hennar.

Laugardagur 24. júní.

Gott veður, ekki mikil sól, frjálst fram að hádegi. Kl 1 var farið í Dýragarðinn, þar er umhverfið fallegt og mjög gaman að koma. Þar fórum við upp í turninn og sáum um alla borgina. Kl. hálf fimm fórum við í stutta heimsókn til Gunnars Thoroddssen sendiherra, fengum snafs, smurt brauð, konfekt og kökur. Fyrst bauð Gunnar hópinn velkominn, á eftir þakkaði Jónas Stardal fyrir. Að endingu sungið "Ó fögur er vor fósturjörð".

Síðan ekið heim á hótel og kl. 8 á að fara í Tívoli. Kl. 10 við komin heim úr Tívoli.

Það má segja að það sé ekki staður fyrir gamalt sveitafólk. Samt hefi ég nú gaman af að hafa komið þar, ljósaskreytingarnar eru stórkostlegar og fleira, en fólksmergðin svo mikil að það er nú ógurlegt, en merkilegt að ég rakst á Fríðu í Víðihlíð þar sem snöggvast.

Sunnudagur  25. júní.

Farið kl. 10 frá hótel Fönix, ekið norður um Sjáland. Hópurinn borðaði hádegismat kl. hálf tólf á flottu hóteli og þar borgaði hver fyrir sig, 13 kr. danskar á mann. Síðan var ekið að Friðriksborgarhöll, þar átti að stansa í 40 mínútur. Þar var stórkostlegt að koma, hallarsíki í kringum höllina. Við gengum þarna um og þar er svo margt að sjá að það verður ekki skoðað á 40 mínútum. Þar er svo mikið skraut að það er ekki hægt að lýsa því. Þessi höll er mjög gömul, kóngurinn býr þar tíma úr sumrinu. Sumir veggirnir eru klæddir með vefnaði  að neðan. Það eru alls staðar myndir. Þetta allt er með svo gömlum og skrautlegum húsmunum og ýmis konar gipsmyndir og þarna er kirkja. Það verður ógleymandi að koma þar. Víða eru púlt með glerloki og þar undir eru myndir af drottningum og kóngum, kaffisett og nælur. Þarna væri gaman að veraí næði.

Þetta var síðasti staðurinn sem við skoðuðum og þaðan var ekið út á Kastrup flugvöll.

Þar komum við upp úr kl. hálf þrjú og kl. 5 áttum við að fara í flugvélina og kl. 6 var farið á loft og það var þá síðasti áfanginn til landsins. Allir voru fegnir að komast heim eftir mjög ánægjulega ferð og alveg áfallalausa á allan hátt hvað heilsu og veður snerti.

Í flugvélinni var mjög gott að vera, þar borðuðum við kvöldmat og karlar voru orðnir svolítið mjúkir, þegar við kvöddumst á  Reykjavíkurflugvelli. Þar voru komin Gulli og Inga og Siggi Jóels að taka á móti okkur. Það var indælt að þurfa ekki að standa í því að fá sér leigubíl. Kl var að verða hálf tólf. Nú dveljum við í

 vellystingum hjá Gulla og Ingu og þar verðum við á morgun. 

 

 

Hér lýkur þessari 41 árs gömlu ferðasögu. Ég hefi reynt að hrófla sem minnst við henni frá fyrstu hendi. Bætt við punkti og sett stóran staf þar sem setningar voru orðnar óhóflega langar, en þess er að gæta

að hér eru notaðar kvöldstundir til skriftanna.  Samræmt stafsetningu og spurt tungumála forrit  tölvunnar um norsk og dönsk orð og staðarheiti. Íslenska forritið samþykkir ekki nafnið Marína . Það danska gerir það.En hér er ekki orðfæð, lýsingarorðaskalinn  frá stórkostlegt,dásamlegt til viðbjóðslegt  og margt þar á milli.

Svo getum við velt fyrir okkur hvað þessi dagbók segir okkur um breytingar á aldaranda, lífsviðhorfum og

lífsreynslu íslenskra sveitamanna þá og nú. Njótið lestrarins.

   15. nóv. 2008. Hjördís Kristjánsdóttir